Ang tela na pina ay isang patunay sa pamana at kagalingan sa paggawa ng mga Pilipino, na ginagawa mula sa manipis at seda-na-textura na mga hibla na kinukuha sa mga dahon ng pinya. Ang proseso ay nagsisimula sa manu-manong pag-alis ng mga dahon, kasunod ang pag-skrab, pag-knot, at paghahabi sa mga kahoy na loom—isa itong masinsin na sining na ipinapasa mula sa henerasyon hanggang henerasyon. Ang resultang tela ay napakalight, malinaw, maligkit, at may kislap, at madalas na binuburda ng mga kumplikadong bulaklak o heometrikong disenyo. Tradisyonal na ginagamit para sa barong Tagalog, ang pambansang damit ng Pilipinas, ang tela na pina ay sumisimbolo ng kapuri-puri at karangalan. Ang kanyang kakayahang huminga at banayad na kislap ay gumagawa rito ng perpektong pananamit para sa tropikal na klima, samantalang ang kanyang kakaiba at gawa sa kamay ay itinataas ito sa antas ng mga tela na karapat-dapat na ipasa bilang heirloom.
